Miedziana biżuteria tworzona z sercem

"Kupowałam z nieufnością — miedź kojarzyła mi się z tanim towarem z targu. A tu wykończenie naprawdę staranne, brzegi gładkie. Pracuję rękami cały dzień i po dwóch miesiącach ani śladu wgniecenia. Taki mały punkt zaczepienia w ciągu dnia. Zamówiłam drugi dla siostry."

"Nie wierzyłam w takie rzeczy i szczerze mówiąc dalej nie wierzę — nie wmówię sobie, że kawałek metalu coś leczy. A jednak od kiedy ją noszę, łatwiej mi się wyciszyć. Może to kwestia tego, że mam w ręku coś konkretnego. Wiem tylko, że mam w głowie więcej spokoju, i to mi wystarcza."

"Miałam już trzy miedziane bransoletki z internetu — wszystkie cienkie jak folia, jedna pękła po dwóch miesiącach. Ta to zupełnie inna klasa, czuć ciężar w dłoni. Noszę codziennie od czterech miesięcy i nadal trzyma kształt. A jak czuję, że wszystko się na mnie wali, przekręcam ją kilka razy na nadgarstku i biorę oddech."

"Ostatni rok był u nas ciężki — choroba w rodzinie, dużo nieprzespanych nocy. Ten naszyjnik kupiłam sobie mniej więcej wtedy i został ze mną. Noszę go pod ubraniem, nikt go nie widzi. Kiedy w środku dnia robi się ciężko, po prostu go dotykam i przypominam sobie, że nie muszę wszystkiego udźwignąć sama. Noszę go bez przerwy od ośmiu miesięcy."

"Kupiłam przed wakacjami i przeszła próbę ogniową — piasek, codzienne bieganie za dziećmi po plaży. Zapięcie ani razu nie puściło, a poprzednią zgubiłam po dwóch tygodniach właśnie przez byle jakie zapięcie. W ogóle jej nie czuję. Jest po prostu moja."

"Trzy dzieci, praca na cały etat, mąż który 'pomaga' jak ma czas. Przez piętnaście lat nie kupiłam sobie niczego bez powodu — zawsze były buty dla kogoś, wycieczka szkolna, prezent na komunię. W tym roku kupiłam ten naszyjnik. Bez okazji, bez poczucia winy, po prostu dla siebie. Czuję go cały czas na szyi, jakby ktoś w końcu powiedział: ty też się liczysz. Zamówiłam już drugi, dla siostry."